Wersja z mechanizmem samonapinającym. Szkielet zamknięty, jednoczęściowy z lufą na trwale w nim osadzoną. Na lufie wydatna półokrągła muszka. Szczerbina na końcu mostka. Bębenek siedmiostrzałowy, niewysuwany, ładowanie przeprowadza się poprzez pojedyncze wyrzucanie łusek za pomocą trzpienia rozładownika i ładowanie na ich miejsce nabojów. Możliwe jest również szybka wymiana pustego bębna na nowy załadowany. Okładziny chwytu drewniane, moletowane w drobną skośną kratkę, mocowane jedną śrubą. U dołu chwytu strzemię ruchome do smyczy. Na lewym boku szkieletu, nad tylnym ramieniem kabłąka spustowego inskrypcja o narysie owalu, cyrylicą: TULSKIJ [nad] ORUŻ. ZAWOD [nad] 1920. Na lewym boku szkieletu, przed bębnem numer seryjny: 36737.
Rewolwer służbowy rosyjskiej armii carskiej, a później użytkowany również w Rosji Sowieckiej i ZSRR.
Oryginalnym rozwiązaniem jest przesuwanie się przed strzałem bębna do przodu w ten sposób, że łuska naboju wchodzi górną krawędzią do wlotu lufy, która dzięki gazom rozdyma się uszczelniając przestrzeń. Takie uszczelnienie przyczyniać się miało do zwiększenia prędkości początkowej, ale zysk okazał się być niewielki, rzędu 2%.
darczyńca: Stanisław Wcisło
pozyskanie: Dar
przygotowanie informacji: Damian Galos
