Pogrzeb odbył się 5 marca 2025 r. na Cmentarzu Rakowickim. W ostatniej drodze żołnierza AK udział wzięła delegacja Muzeum Armii Krajowej w Krakowie.
W pogrzebie uczestniczyła Asysta i Wojskowa Kompania Honorowa, wraz ze sztandarem, która nad trumną oddała salwę, a trębacz i werblista odegrali melodie wojskowe. Uczestniczyły również poczty sztandarowe organizacji kombatanckich.
Śp. Stanisław Pazurkiewicz urodził się 9.07. 1928 r. w Krakowie, od 1942 roku pracował jako sprzedawca i goniec w sklepie w Sukiennicach. Mając 16 lat został zaprzysiężony w Armii Krajowej kompania "Żelbet". Ukończył kurs podoficerski i otrzymał stopień kaprala. Kierował sekcją, która miała w szeregach żołnierzy starszych od niego. Ujawnił się 05.10.1945 r.
Po wojnie uczył się na kursach maturalnych dla dorosłych. W 1948 r. rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. Będąc na drugim roku studiów, włączył się w działalność organizacji młodzieżowej "Suwerenność - Honor - Praca". Po aresztowaniu przez UB został osadzony najpierw przy pl. Inwalidów, a potem w więzieniu na ul. Montelupich. Wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Krakowie z 23.12.1949 został skazany na 10 lat pozbawienia wolności. Wyrok odbywał w więzieniu w Tarnowie, a od listopada 1951 r. w Rawiczu. W grudniu 1954 roku został zwolniony warunkowo. Po wyjściu z więzienia był rozpracowywany przez Wydział III WUdsBP w Krakowie w związku z przedterminowym zwolnieniem do końca 1958 roku. Uniemożliwiono mu kontynuowanie studiów na Politechnice Krakowskiej. Uczył się w Technikum Budowlanym, a następnie podjął pracę asystenta projektanta architekta.
W latach 1977-1988 przewoził na trasie Kraków - Nowy Sącz prasę drugiego obiegu, m.in. pisma wydawane przez NSZZ "Solidarność". W tym czasie był w stałym kontakcie z dwoma przyjaciółmi z więzienia w Rawiczu.
W 1981 r. został zwolniony z pracy za działalność w "Solidarności" i współorganizację strajku w biurze. Po stanie wojennym, nie będąc już pracownikiem, razem z kolegami reaktywował "Solidarność" w swojej dawnej firmie. Od 1989 r. zaangażował się w działalność kombatancką. W Związku Więźniów Politycznych Okresu Stalinowskiego pełnił m.in. funkcję wiceprezesa. Dokąd pozwalał mu stan zdrowia uczestniczył w zjazdach byłych więźniów w Rawiczu, oraz w spotkaniach z młodzieżą.
Spisał wspomnienia pt. "Dwa i pół roku mojego życia w latach od lipca 1942 do stycznia 1945 roku".
Odznaczony został m.in.: Krzyżem Oficerskim, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Wojska Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Więźnia Politycznego, przez IPN nagrodą "Świadek Historii" oraz wielu innymi.
Tekst i fot.: Małgorzata Koszarek
