Armia Krajowa

HISTORIA ARMII KRAJOWEJ

W dniu 27 września 1939 r. w Warszawie z upoważnienia Naczelnego Wodza marszałka Edwarda Śmigłego-Rydza, przebywającego wówczas w Rumunii, zawiązała się tajna organizacja wojskowa - Służba Zwycięstwu Polski (SZP). Odrodzenie władz na uchodźstwie spowodowało, że przebywający w Paryżu Naczelny Wódz i Premier Rządu RP gen. Władysław Sikorski postanowił zastąpić „sanacyjną” SZP nową organizacją i 13 listopada 1939 r. wydał rozkaz o powołaniu Związku Walki Zbrojnej (ZWZ) z komendą główną w Paryżu. Organizacja powstała na strukturach SZP i zgodnie z założeniami miała mieć charakter ogólnonarodowy, ponadpartyjny, skupiający w swych szeregach wszystkich Polaków pragnących walczyć z okupantami. Przemianowaniu struktur wojskowych towarzyszyła również zmiana w struktur cywilnych o charakterze politycznym.

Po upadku Francji w czerwcu 1940 roku i przeniesieniu siedziby Rządu RP do Londynu, podjęto decyzję o przeniesieniu  Komendy Głównej ZWZ do okupowanej Polski. W latach 1939-1941 główny wysiłek ZWZ skupił się na wewnętrznej organizacji oraz przygotowaniach do działalności bojowej. Jednym z głównych zadań jakie stanęły przed polskim podziemiem była działalność wywiadowcza. W tamtym czasie wywiad ZWZ zdobył m.in. informacje na temat planów niemieckiej inwazji na Związek Sowiecki. Ponadto położono nacisk na działalność informacyjną i propagandową, a w okupowanej Polsce zaczęły pojawiać się tajne broszury oraz wydawnictwa konspiracyjne. Z powodu słabego wyszkolenia oraz braków w broni i amunicji w mniejszym stopniu prowadzono akcje dywersyjne i sabotażowe ograniczając się do sabotażu gospodarczego.