Na spotkaniu z oficerami ze sztabu sowieckiej 65. Armii dowódca 30. DP AK ppłk cichociemny Henryk Krajewski "Trzaska" otrzymał polecenie doprowadzenia polskich oddziałów do Hajnówki, gdzie miały zostać wcielone do armii gen. Zygmunta Berlinga. Po dwóch dniach i wybuchu powstania, "Trzaska" zdecydował się ruszyć na pomoc Warszawie. Zabrał ze sobą około tysiąca najlepiej uzbrojonych i wyszkolonych żołnierzy. Zostali oni otoczeni i rozbrojeni przez NKWD już na Mazowszu, zanim zdążyli dotrzeć do celu.

Oficerowie lwowskiej AK otrzymali zaproszenie na naradę od oficerów sowieckich. Po przybyciu na miejsce wszyscy zostali aresztowani przez funkcjonariuszy NKWD. Sztab Okręgu AK Lwów przestał istnieć, ale jednocześnie - w przygotowaniu na taką ewentualność - rozpoczął pracę zakonspirowany sztab organizacji NIE, jaka podjęła dalszą walkę o niepodległość w warunkach powtórnej sowieckiej okupacji. Dowódcą lwowskiej NIE został ppłk Feliks Janson "Carmen".

Przywódca Związku Sowieckiego Josif Stalin polecił, aby wszystkie ujawniające się przed oddziałami Armii Czerwonej siły Armii Krajowej były natychmiast rozbrajane. W tym samym dokumencie Stalin określił walczących z Niemcami akowców jako "hitlerowskie szpiegostwo". Był to kolejny dowód na to, iż zbrojna demonstracja Polskiego Państwa Podziemnego przed nadchodzącymi Sowietami skazana jest na niepowodzenie i przyniesie głównie represje wymierzone w członków ujawnionych oddziałów AK.

Nad rzeką Koprzywianką w rejonie Sandomierza zgrupowanie 2. Pułku Piechoty Legionów AK liczące około 600 żołnierzy i dowodzone przez kpt. Michała Mandziarę "Siwego" rozpoczęło trzydniową bitwę z oddziałami niemieckimi atakującymi powstający nad Wisłą przyczółek baranowski Armii Czerwonej. Po odparciu niemieckich kontrataków dowództwo sowieckie złożyło kpt. "Siwemu" propozycję wejścia w skład komunistycznego Wojska Polskiego. Polski oficer odmówił.

W godzinach popołudniowych w Warszawie do powstania przystąpiły stołeczne oddziały Armii Krajowej, razem do 45 tys. ludzi z siedmiu stołecznych obwodów, z tego zaledwie co dziesiąty powstaniec dysponował bronią. Powstał Warszawski Korpus AK. Rozpoczęła się jedna z najbardziej wyniszczających bitew miejskich w historii ludzkości oraz jeden z największych polskich zrywów niepodległościowych. W pierwszych godzinach walki oddziały AK zdobyły część Śródmieścia stolicy i poniosły znaczne straty. Od pierwszych strzałów Polakom dał się we znaki brak broni i amunicji. Krwawo odparte zostały polskie ataki na mosty na Wiśle oraz na lotnisko na Okęciu. Tylko w ostatnim ze wspomnianych natarć zginęło około 120 żolnierzy z Pułku AK "Garłuch".

Wskutek niemieckiego kontrataku I batalion 32. Pułku Piechoty AK został zmuszony wraz z oddziałami sowieckimi do opuszczenia zdobytego wcześniej Radzymina pod Warszawą.

Część oddziałów powstańczych ze zgrupowania AK "Żywiciel" opuściła Żoliborz i udała się do Puszczy Kampinoskiej. Dwa dni później zostały one zawrócone do miasta.

Sowieccy funkcjonariusze bezpieczeństwa państwowego aresztowali w Lublinie Okręgowego Delegata na Kraj, Władysława Cholewę.

W boju pod Truskawką w Puszczy Kampinoskiej żołnierze Grupy AK Kampinos zniszczyli niemiecką kompanię piechoty.

Żołnierze harcerskiego batalionu AK "Zośka" wsparci dwoma zdobycznymi czołgami "Panther" zdobyli niemiecki obóz koncentracyjny na Muranowie i wyzwolili około 350 żydowskich więźniów.

Niemieckie formacje złożone z kryminalistów i zbrodniarzy rozpoczęły brutalną pacyfikację warszawskiej dzielnicy Wola. W ciągu kilku dni zamordowano tam około 40-50 tys. bezbronnych ludzi.

120. Pułk Piechoty AK ze 106. DP AK z Okręgu Kraków stoczył przy wsparciu oddziału Armii Ludowej i Batalionów Chłopskich zwycięską bitwę z wojskami niemieckimi w obronie "Republiki Pińczowskiej" pod Skalbmierzem. Po opanowaniu miejscowości Niemcy zamordowali 64 osoby cywilne.

W Otwocku funkcjonariusze NKWD aresztowali mjr. Tadeusza Sztumberk-Rychtera "Żegotę", byłego dowódcę 27. Wołyńskiej Dywizji Piechoty AK, rozbrojonej trzy tygodnie wcześniej na Lubelszczyźnie. Po uwięzieniu w Charkowie, a następnie w łagrze w Diagilewie "Żegota" wróci do Polski w 1948 roku.

Komendant Podokręgu AK Warszawa-Zachód ppłk Franciszek Jachieć "Roman" podjął fatalną w skutkach decyzję o demobilizacji sił partyzanckich sformowanych do wykonania planu "Burza". W rezultacie wojska niemieckie uzyskały pełną swobodę przerzutu odwodów do Warszawy w celu stłumienia powstania. Brak choćby prób zakłócenia ruchu na szosach na zachód i południowy zachód od miasta skutkował między innymi szybkim ściągnięciem do stolicy jednostek, które urządziły rzeź Woli.

Wobec zagrożenia rozbrojeniem i aresztowaniem przez Sowietów, oddziały AK operujące jeszcze pod Lwowem utworzyły zgrupowanie "San" liczące do 300 żołnierzy i pod komendą kpt. Witolda Szredzkiego "Sulimy" wyruszyły na odsiecz powstańczej Warszawie.

Funkcjonariusze NKWD rozbroili i aresztowali pod Mińskiem Mazowieckim sztab 8. Dywizji Piechoty AK wraz z jej dowódcą, płk Hieronimem Suszczyńskim "Dyrektorem". "Dyrektor" po zwolnieniu z łagrów wrócił do Polski dopiero w listopadzie 1947 r..

Przywódca Związku Socjalistycznych Republik Sowieckich Josif Stalin odrzucił plan operacji warszawskiej Armii Czerwonej, w którym zakładano szybkie natarcie w kierunku polskiej stolicy w celu połączenia się z powstańczą AK i wypchnięcia Niemców z miasta. Tym samym wyrok na walczące miasto został podpisany.

W rejonie Nowinki w Puszczy Augustowskiej w boju z Niemcami zginął ppor. Julian Wierzbicki "Roman", leśnik i jeden z pierwszych organizatorów partyzantki niepodległościowej w Puszczy. Ppor. "Roman" poległ kiedy na czele swojego oddziału próbował przyjść z pomocą sowieckim spadochroniarzom osaczonym przez obławę.

Na szosie Radom-Kozienice pod Pionkami oddział AK ppor. Ignacego Pisarskiego "Marii" wykonał skuteczną zasadzkę na kolumną niemiecką. Okazało się, że akowcy rozbili oddział łącznikowy niemieckiej Grupy Armii "Środek" i zdobyli rozkazy, dokumenty innego rodzaju i mapy z naniesionymi stanowiskami i ruchami wojsk niemieckich.

Z uwagi na brak możliwości kontynuowania walki w obliczu niemieckiej przewagi w terenie, nastąpiła demobilizacja 120. Pułku Piechoty ze 106. DP AK z Okręgu Kraków.

W Warszawie Zgrupowanie AK "Radosław" po kilkudniowych ciężkich walkach wycofało się z Woli na Stawki.

Licząca kilku żołnierzy grupa Kedywu kpt. Józefa Lutaka "Dyzmy" z Obwodu AK Dębica z Podokręgu AK Rzeszów w brawurowym ataku na niemiecką grupę pacyfikacyjną ocaliła mieszkańców wsi Gumniska prowadzonych przez Niemców na egzekucję.

Dowódca AK gen. Tadeusz Komorowski "Bór" wydał rozkaz wszystkim zmobiliozwanym siłom AK rozpoczęcia marszu na Warszawę w celu udzielenia pomocy oddziałom polskim walczącym w mieście.

9. Pułk Strzelców Konnych AK rtm. Wiktora Konopki "Groma" pod osłoną nocy wykonał uderzenie na niemiecki dywizjon artylerii we wsi Kuligi (Białostocczyzna). Żołnierzom polskim udało się zniszczyć 12 nieprzyjacielskich armat.

Żołnierze pododdziału 25. Pułku Piechoty AK mjr Rudolfa Majewskiego "Leśniaka" z Okręgu AK Łódź całkowicie zniszczyli pod Diablą Górą niemiecką ekspedycję karną. Nieprzyjaciel pozostawił na placu boju 39 zabitych. Odsiecz przybyła pod Diablą Górę po kilku godzinach starła się z resztą Pułku i również poniosła porażkę.

Zgrupowanie AK "San" kpt. Witolda Szredzkiego "Sulimy" maszerujące z okolic Lwowa na pomoc walczącej Warszawie zostało rozbrojone przez Wojska NKWD w pobliżu Rudnika i Sarzyny nad Sanem. Jedynie grupie żołnierzy por. Mieczysława Szymańskiego "Paproci" udało się kontynuować marsz. Podkomendni por. Szymańskiego zostali zatrzymani i rozbrojeni przez Sowietów dopiero pod Kockiem na Lubelszczyźnie.

Dowódca walczącego we Włoszech 2. Korpusu Polskiego PSZ gen. Władysław Anders uznał decyzję o wybuchu powstania w Warszawie za "ciężką zbrodnię", poddając tym samym miażdżącej krytyce plan podjęcia walki o Warszawę przez podziemną armię bez odpowiedniego zaopatrzenia w broń i amunicję.

Niemieckie oddziały pacyfikujące powstańczą Warszawę rozpoczęły generalny szturm Starego Miasta bronionego przez doborowe Zgrupowanie AK "Radosław".

W Warszawie w nocy siły powstańcze ze Śródmieścia zdobyły po wielodniowym oblężeniu gmach Polskiej Akcyjnej Spółki Telefonicznej, górujący nad dzielnicą.

W Warszawie w nocy siły powstańcze ze Śródmieścia zdobyły po wielodniowym oblężeniu gmach Polskiej Akcyjnej Spółki Telefonicznej, górujący nad dzielnicą.

W Warszawie w bitwach o Dworzec Gdański na pograniczu Muranowa, Żoliborza i Starego Miasta Niemcy zdołali nie dopuścić do połączenia się sił powstańczych broniących Starego Miasta z odsieczą Zgrupowania AK Kampinos przybyłą z Puszczy Kampinoskiej. Straty oddziałów AK sięgnęły ogromnej liczby 500 zabitych i rannych.

5. Pułk Ułanów AK z Obwodu AK Ostrołęka wykonał skuteczne uderzenie na pododdział artylerii niemieckiej w miejscowości Łabędy.

Batalion AK "Skała" wraz z pododdziałami 106. DP AK z Okręgu AK Kraków stoczyły zwycięski bój z oddziałem niemieckim pod Górami Miechowskimi. Po stronie polskiej było dwóch zabitych, po stronie niemieckiej - dziesięciu.

W Warszawie w bitwach o Dworzec Gdański na pograniczu Muranowa, Żoliborza i Starego Miasta Niemcy zdołali nie dopuścić do połączenia się sił powstańczych broniących Starego Miasta z odsieczą Zgrupowania AK Kampinos przybyłą z Puszczy Kampinoskiej. Straty oddziałów AK sięgnęły ogromnej liczby 500 zabitych i rannych.

W boju z grupą operacyjną Wojsk NKWD pod leśniczówką Surkonty na Grodzieńszczyźnie zginął legendarny oficer Polskiego Państwa Podziemnego, cichociemny ppłk. Maciej Kalenkiewicz "Kotwicz", były żołnierz Oddziału Wydzielonego Wojska Polskiego mjr. Henryka Dobrzańskiego "Hubala", wybitny dowódca partyzancki, autor koncepcji zdobycia Wilna - operacji "Ostra Brama". Wraz z nim w nierównym boju z obławą poległo 35 żołnierzy oddziału "Kotwicza". Uratował się tylko jeden z jego podkomendnych, który ranny udawał zabitego, gdy Sowieci dobijali jego rannych towarzyszy.

Samodzielny Batalion AK "Skała" z Okręgu AK Kraków brawurowym natarciem na niemiecko-ukraińską ekspedycję karną uratował mieszkańców wsi Zaryszyn pod Miechowem.

W Warszawie w bitwach o Dworzec Gdański na pograniczu Muranowa, Żoliborza i Starego Miasta Niemcy zdołali nie dopuścić do połączenia się sił powstańczych broniących Starego Miasta z odsieczą Zgrupowania AK Kampinos przybyłą z Puszczy Kampinoskiej. Straty oddziałów AK sięgnęły ogromnej liczby 500 zabitych i rannych.

Kielecki Korpus AK powstały z pododdziałów odtworzonych 2. DP i 7. DP AK po koncentracji przed marszem na odsiecz powstańczej Warszawie liczył ok. 5,1 tys. żołnierzy.

Wskutek informacji o znacznej liczbie wojsk niemieckich na południowych przedpolach Warszawy oraz nad Pilicą dowódca Kieleckiego Korpusu AK płk Jan Zientarski "Mieczysław" zdecydował o przerwaniu marszu na stolicę i ograniczeniu działalności do zadań wynikających z rozkazów do operacji "Burza". Cztery dni później Komenda Główna AK zaaprobowała tę decyzję.

II. i III. Zgrupowanie Obwodu AK Dębica (kryptonim "Deser") (5. Pułk Strzelców Konnych AK) pod komendą mjr Adama Lazarowicza "Klamry" stoczyło na polanie Kałużówka na Pogórzu Strzyżowskim pod szczytem Dębniaka całodzienny bój z niemieckim oddziałem w sile batalionu wspartego artylerią. Po odparciu wszystkich ataków wroga oddziały AK skutecznie wyszły z okrążenia pod osłoną nocy.

Oddziały Grupy AK Kampinos stoczyły zwycięski bój w obronie wsi Pociecha w Puszczy Kampinoskiej.

Oddziały Grupy AK Kampinos rozbiły niemiecką kompanię piechoty w boju pod miejscowością Kiścinne.

Rrozpoczęte po zmroku w Warszawie uderzenia oddziałów AK ze Starego Miasta w celu przebicia się do centralnej części miasta oraz wychodzące naprzeciw natarcie oddziałów ze Śródmieścia zostały krwawo odparte przez Niemców.

Po kilkudniowych ciężkich walkach między innymi w rejonie Pecynki na wschodnim Mazowszu Niemcy zdołali rozbić III batalion 13. Pułku Piechoty AK mjr Antoniego Jahołkowskiego "Brzeskiego". Zginęło co najmniej 150 akowców, a znacznie więcej odniosło rany.

W Warszawie oddziały AK broniące Starego Miasta rozpoczęły akcję ewakuacji kanałami do Śródmieścia. Po kilkudziesięciu godzinach wyczerpującego odwrotu udało się ewakuować około 4,5 tys. żołnierzy, w tym wielu rannych i ponad 6 tys. osób cywilnych. Stare Miasto upadło po kilku tygodniach walk i po tym, jak w jego gruzach zginęło około 7 tys. powstańców, nie licząc rannych zamordowanych przez Niemców w powstańczych szpitalach po upadku dzielnicy oraz wymordowanej ludności cywilnej.

Komendant Okręgu AK Kraków płk Edward Godlewski "Garda" zadecydował o tym, iż mimo planów i bezpośredniego rozkazu Komendy Głównej AK, powstanie w Krakowie nie wybuchnie. Z perspektywy czasu decyzja ta okazała się kluczowa dla ocalenia miasta.

Po zapadnięciu zmroku siły Grupy AK Kampinos uderzyły na brygadę RONA stacjonującą na obrzeżach Puszczy Kampinoskiej. Niemiecka jednostka, jaka dokonała wcześniej licznych zbrodni w Warszawie, została częściowo rozbita. Wziętych do niewoli jeńców rozstrzelano z uwagi na ich zachowanie w stolicy. Przeciwnik stracił co najmniej 80 zabitych.

W Warszawie wojska niemieckie odepchnęły Grupę AK "Krybar" od Wisły na odcinku Powiśla.

W bitwie na Czerwonym Bagnie nad Biebrzą Niemcy po całodziennej walce rozbili 9. Pułk Strzelców Konnych AK dowodzony przez rtm. Wiktora Konopkę "Groma". Liczący około 300 ludzi oddział podlegający pod Okręg AK Białystok, poniósł wysokie straty w zabitych i rannych. Zginął również sam "Grom". Mimo to, część partyzantów zdołała wyrwać się z okrążenia.

W Warszawie siły powstańcze zostały odepchnięte od Wisły w rejonie Sielec. Oznaczało to ograniczenie terenu opanowanego przez siły AK stykającego się z brzegiem rzeki jedynie do wąskiego odcinka na szerokości Czerniakowa.

Siły komunistycznego Wojska Polskiego walczącego u boku Armii Czerwonej opanowały Pragę. Po kilku dniach aresztowano ujawnionych tam oficerów AK, którzy zgłosili się na rozmowy w celu utworzenia 36. Pułku Piechoty Legii Akademickiej AK.

Zmierzający na pomoc powstańczej Warszawie Samodzielny Batalion AK "Skała" Okręgu AK Kraków stoczył pod wsią Złoty Potok siedmiogodzinny bój z niemiecką obławą. Po stracie 12 zabitych i taboru partyzantom udało się wyjść z okrążenia.

W Warszawie pododdziały 3. Dywizji Piechoty komunistycznego Wojska Polskiego przeprowadziły desant na zachodni brzeg, lądując na Czerniakowie, utrzymywanym przez Zgrupowanie AK "Radosław". W wyniku obstrukcji operacji desantowej przez sowieckie dowództwo, lądujące oddziały poniosły gigantyczne straty. Ci, którym udało się osiągnąć zachodni brzeg rzeki, wsparli oddziały powstańcze.

Wielka wyprawa 110 samolotów bombowych B-17 "Flying Fortress" dotarła nad Warszawę. Maszyny zrzuciły niespełna 1,4 tys. zasobników z bronią, lekami i amunicją, ale powstańcy zdołali przejąć zaledwie 390 z nich. Pozostałe wpadły w ręce Niemców z uwagi na skomplikowaną sytuację w mieście oraz niesprzyjający wiatr.

Po zapadnięciu zmroku ostatni obrońcy warszawskiego Czerniakowa rozpoczęli ewakuację kanałami na Mokotów i do Śródmieścia.

Batalion "Barbara" 16. Pułku Piechoty AK rozpoczął dwudniowy boj z niemieckimi jednostkami pod Jamną na Pogórzu Beskidzkim. W wyniku ciężkich walk po stronie polskiej poległo czterech żołnierzy. Straty wroga były wielokrotnie wyższe. Po zakończeniu bitwy Niemcy i jednostki kolaboracyjne spacyfikowały Jamnę i zamordowały 20 osób cywilnych.

W lasach na zachód od Przysuchy 25. Pułk Piechoty AK z Okręgu Łódź wraz z 72. Pułkiem Piechoty AK z Okręgu Radomsko-Kieleckiego stoczył całodzienną bitwę z wojskami niemieckimi realizującymi operację przeciwpartyzancką o kryptonimie "Waldkater". Całością polskiego zgrupowania w sile ok. 1,4 tys. żołnierzy dowodził mjr Rudolf Majewski "Leśniak". Po wytrzymaniu kilku natarć wroga oddziały polskie przeszły do kontrataku i odrzuciły Niemców na stanowiska wyjściowe. Po stronie AK było 20 zabitych i 6 wziętych do niewoli oraz 20 rannych. Straty niemieckie prawdopodobnie były wyższe.

Po uzyskaniu pełnej kontroli nad stanem walki w Warszawie jednostki niemieckie rozpoczęły wielką operację przeciwpartyzancką o kryptonimie "Sternschnuppe" wymierzoną w Grupę AK Kampinos operującą w Puszczy Kampinoskiej. Oddziały AK stopniowo odchodziły w głąb Puszczy.

25. Pułk Piechoty AK i 72. Pułk Piechoty AK pod komendą mjr Rudolfa Majewskiego "Leśniaka" w nocnym ataku zajęły Przysuchę.

25. Pułk Piechoty AK i 72. Pułk Piechoty AK pod komendą mjr Rudolfa Majewskiego "Leśniaka" w nocnym ataku zajęły Przysuchę.

Po trzydniowych, zaciętych walkach, niemiecki generalny szturm Mokotowa zakończył się złamaniem woli oporu obrońców dzielnicy. Po kapitulacji Mokotowa ostatnimi bastionami powstańczej Warszawy pozostały już tylko Żoliborz i Śródmieście.

Ścigane przez niemiecką obławę oddziały Grupy AK Kampinos zostały dopadnięte przez nieprzyjaciela pod Jaktorowem, podczas przekraczania toru kolejowego. W kilkugodzinnej bitwie siły polskie zostały doszczętnie rozbite. Zginęło co najmniej 150 żołnierzy AK, wielu dostało się do niewoli. Z liczącego około 1,3 tys. zgrupowania zaledwie około 300 ludziom udało się przedrzeć w kierunku południowym i pomaszerować dalej w stronę Gór Świętokrzyskich.

W wyniku nieustannych obław i akcji przeciwpartyzanckich sztab 2. Dywizji Piechoty Legionów AK podjął decyzję o rozwiązaniu jednostki.

W Warszawie w wyniku koncentrycznego uderzenia regularnych oddziałów Wehrmachtu, w godzinach wieczornych dowództwo obrony Żoliborza podjęło decyzję o kapitulacji. Oddziały AK utrzymały się już tylko w Śródmieściu.

Z uwagi na zatrzymanie frontu i narastającą aktywność wojsk niemieckich w obszarze działań przeciwpartyzanckich, w ślad za 2. Dywizją Piechoty Legionów AK rozwiązaniu uległa 7. DP AK. Rozpuszczenie jej oddziałów było tożsame z końcem Korpusu Kieleckiego Armii Krajowej.

W Ożarowie Mazowieckim Dowódca AK gen. Tadeusz Komorowski "Bór" podpisał układ o zaprzestaniu działań wojennych w Warszawie. Ów układ oznaczał kapitulację sił powstańczych w walczącej stolicy, ich rozbrojenie i oddanie się do niewoli z zachowaniem praw kombatanckich. W wyniku 63 dni krwawych walk w stolicy poległo co najmniej 18 tys. powstańców, a śmierć poniosło ponad 120 tys. osób cywilnych. Klęska powstania warszawskiego w połączeniu z jednoznacznym stosunkiem sowieckich władz do Armii Krajowej i idei wolnej Polski po zakończeniu wojny oznaczała jednocześnie utratę jakiejkolwiek w zasadności dalszej realizacji planu "Burza".

Na terenie Inspektoratu AK Kozienice rozwiązano 72. Pułk Piechoty AK, wsławiony m.in. w bitwie pod Przysuchą.

Po upadku powstania i opuszczeniu zgliszcz Warszawy wraz z ludnością cywilną, gen. Leopold Okulicki zasugerował w depeszy władzom RP w Londynie konieczność przerwania operacji "Burza".

Dowódca AK gen. Leopold Okulicki wydał rozkaz do zakończenia akcji "Burza". Walki między oddziałami leśnymi a wojskami niemieckimi, gestapo i żandarmerią toczyć się będą jednak do całkowite oczyszczenia terenów Polski z niemieckich okupantów. Były one ograniczone do działań z zakresu dywersji, samoobrony i ochrony polskiej ludności przed represjami niemieckiego okupanta. Nie miały już charakteru zbrojnej demonstracji przed wkraczającymi oddziałami sowieckimi.

Dowodzony przez mjr Rudolfa Majewskiego "Leśniaka" 25. Pułk Piechoty AK wpadł w zasadzkę niemiecką przy przechodzeniu szosy Kielce-Końskie i został częściowo rozbity. Dwa dni później major "Leśniak" rozwiązał oddział i dalszą walkę z okupantem prowadzono mniejszymi grupami.

Dowódca AK gen. Leopold Okulicki podsumował zbrojny wysiłek AK w ramach akcji "Burza" w meldunku złożonym Prezydentowi RP: Jest rzeczą (...) zrozumiałą, jedyną i najsilniejszą zaporę wobec zagrożeń sowieckich w stosunku do Polski stanowi Jej pozycja w obozie sprzymierzonych zdobyta, dzięki roli jaką ona odegrała w walce z Niemcami i wierność z jaką wywiązywała się i wywiązuje ze swych zobowiązań sojuszniczych.