Po zakończeniu działań wojennych rtm. Witold Pilecki pozostał w kraju i rozpoczął nawiązywanie własnych kontaktów z organizacją NIE, planując stworzenie własnej siatki wywiadowczej. Odmówił wyjazdu za granicę.

Został zatrzymany prawdopodobnie 8 maja 1947 r. w mieszkaniu Heleny i Makarego Sieradzkich. W więzieniu UB na Rakowieckiej poddawany był brutalnemu śledztwu.

3 marca 1948 r. przed Rejonowym Sądem Wojskowym w Warszawie rozpoczął się proces tzw. "grupy Witolda". Witold Pilecki został oskarżony między innymi o zorganizowanie na terenie Polski sieci wywiadowczej na rzecz gen. Andersa.

Prokuratorem oskarżającym Pileckiego był mjr Czesław Łapiński - brał udział w Powstaniu Warszawskim - podejrzewany o współpracę z Gestapo. Przewodniczącym składu sędziowskiego był ppłk Jan Hryckowian - oficer AK z Krakowa.

15 marca 1948 r. Witold Pilecki został skazany na karę śmierci. Wyrok wykonano 25 maja w więzieniu mokotowskim na Rakowieckiej poprzez strzał w tył głowy. Wykonawcą wyroku był Piotr Śmietański, zwany "Katem z Mokotowa".

Film:
Pilecki - polski dokument fabularyzowany z 2015 r. w reżyserii Mirosława Krzyszkowskiego.
Witold - film dokumentalny z 1990 r. w reżyserii Tadeusza Pawlickiego.

Literatura:
Henryk Świebocki, hasło "Pilecki Witold", [w:] Polski Słownik Biograficzny, tom 26, W-wa 1981, s. 273-274.
Pawłowicz Jacek, Rotmistrz Pilecki, 1901-1948 [album fotograficzny]. Przedm. Janusz Kurtyka, Wyd. IPN, Warszawa 1998.