Żołnierz Armii Krajowej na Wileńszczyźnie, uczestnik działań dywersyjnych 7 Wileńskiej Brygady AK, po wojnie zaś technik i inżynier elektryk, związany zawodowo z polską energetyką, przede wszystkim z elektrowniami w Chorzowie, Skawinie oraz z Elektrociepłownią Kraków-Łęg. Pochodził z rodziny Franciszka i Franciszki z domu Głęboka.
Urodził się 4 IV 1922 r. w Wilnie. Dzieciństwo i młodość spędził na Wileńszczyźnie. Wychowywał się w środowisku związanym z pracą w folwarku należącym do państwa Zapaśników, położonym około 6 kilometrów od Wilna, w pobliżu cywilnego lotniska "Porubanek", gdzie pracował wraz z rodzicami. Edukację rozpoczął w wieku siedmiu lat w szkole powszechnej. Po czterech latach nauki w Melechowiczach przeniósł się do szkoły w Czarnym Borze, gdzie w 1936 r. ukończył sześcioklasowy cykl nauczania.
Następnie kontynuował kształcenie w Państwowym Gimnazjum Elektrycznym w Wilnie, co wyznaczyło późniejszy profil jego pracy zawodowej. Już przed wojną, od 1937 r., należał do szkolnego koła Stowarzyszenia Elektryków Polskich działającego przy gimnazjum elektrycznym w Wilnie.
W pierwszych dniach wojny, od 17 do 20 IX 1939 r., pełnił służbę wartowniczą w dzielnicy Pohulanka w Wilnie. W czasie okupacji podejmował pracę zarobkową: od 19 VII 1941 do 31 V 1942 r. był zatrudniony w Państwowym Przedsiębiorstwie Budownictwa Komunalnego (lit. Komunalinio ūkio statybos trestas), a następnie do 1943 r. pracował w H.K.P. Równolegle starał się zdobywać kwalifikacje praktyczne; w IV 1941 r. ukończył kurs dla szoferów III klasy, nie uzyskał jednak prawa jazdy z powodu wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej po ataku III Rzeszy na Związek Sowiecki.
Z działalnością niepodległościową związał się w końcowym okresie okupacji niemieckiej. Od IV 1944 r. służył w 7 Brygadzie "Wilhelma", tj. 7 Wileńskiej Brygadzie Armii Krajowej, w 1 drużynie I plutonu. Jego służba w strukturach Okręgu Wilno i Wileńskich Brygad Armii Krajowej przypadała na okres od III do 17 VII 1944 r. W V i VI 1944 r. uczestniczył w akcjach dywersyjnych i likwidacyjnych wymierzonych w siły niemieckie: prowadzonych przeciw bunkrowi i samochodom niemieckim w rejonie szosy Wilno-Grodno oraz przeciw linii kolejowej na trasie Wilno-Lida.
Po zajęciu Wileńszczyzny przez Armię Czerwoną podzielił los wielu żołnierzy AK z tego terenu. 17 VII 1944 r., wraz z oddziałem "Wilhelma", został rozbrojony w majątku Petsza koło Turgiel. Następnie wywieziono go do Związku Sowieckiego i wcielono do 361 Pułku Rezerwy Piechoty Armii Czerwonej. W jednostce tej wykonywał prace fizyczne. Zwolniony został dopiero w połowie XI 1945 r. W XII 1945 r. wyjechał do Polski, do której dotarł w I 1946 r.
Po repatriacji rozpoczął trwały etap życia na ziemiach polskich, łącząc dalszą edukację z pracą w sektorze energetycznym. Od 1 III 1946 r. pracował w Zakładach Elektrycznych Sieci Okręgowej Silesia z siedzibą w Bielsku. Jednocześnie od 5 IX 1946 do 7 II 1948 r. uczęszczał do Państwowego Technikum w Bytomiu, gdzie uzyskał tytuł technika ruchu elektrycznego. W VIII 1948 r. odbywał praktykę w kopalni węgla Biały Kamień oraz w elektrowni Wiktoria w Wałbrzychu. Następnie, na własną prośbę, został przeniesiony do pracy w elektrowni w Chorzowie, gdzie od 1 III 1948 r. był zatrudniony jako technik elektryk. Pod koniec 1950 r. pełnił już obowiązki kierownika oddziału, a od 1 I 1951 r. objął stanowisko kierownika oddziału elektrycznego.
Kolejnym ważnym etapem jego kariery była elektrownia Skawina, z którą był związany w latach 1957-1967. W okresie 1957-1962 zajmował stanowisko kierownika oddziału elektrycznego, a od 1962 r. pełnił funkcję dyrektora elektrowni. Funkcję tę sprawował do 11 II 1967 r., kiedy został z niej odwołany. Po odwołaniu został zatrudniony w zespole przygotowawczym budowy Elektrociepłowni Kraków-Łęg, z którą następnie związał zasadniczą część swojej późniejszej działalności zawodowej.
W latach 1967-1982 pracował w Elektrociepłowni Kraków-Łęg. Od 1970 r. był zastępcą głównego inżyniera budowy elektrociepłowni. 15 IV 1972 r. objął stanowisko zastępcy głównego inżyniera do spraw przygotowania i rozliczenia inwestycji, a od 22 I 1973 r. kierownika tego wydziału. W 1978 r. został kierownikiem działu przygotowania dokumentacji. Z dniem 19 VIII 1982 r. przeszedł na wcześniejszą emeryturę, lecz nadal pracował w elektrociepłowni w wymiarze 1/2 etatu jako rewident-inwentaryzator. W 1985 r. otrzymał etat w oddziale organizacyjnym jako samodzielny referent. Zawodowo pozostawał czynny do 31 III 1992 r.
Uzupełnieniem kwalifikacji zawodowych było dalsze wykształcenie uzyskiwane już po wojnie. Oprócz dyplomu technika ruchu elektrycznego, 5 IX 1985 r. otrzymał tytuł inżyniera elektryka I stopnia.
Równolegle prowadził działalność społeczną, związkową i polityczną. W VI 1946 r. został członkiem zakładowego koła Polskiej Partii Socjalistycznej w miejscu pracy. W tym samym roku, w okresie nauki w technikum, działał na rzecz komisji do spraw referendum. Po utworzeniu Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, jako członek PPS, wstąpił do PZPR. Od 1949 r. kontynuował również działalność w Stowarzyszeniu Elektryków Polskich. W latach 1968-1970 pełnił funkcję I sekretarza Podstawowej Organizacji Partyjnej PZPR w Elektrociepłowni Kraków-Łęg. Należał także do Związku Zawodowego Elektryków od 1952 r., a od 1983 r. do Niezależnego Samorządnego Związku Pracowników Zespołu Elektrociepłowni w Krakowie.
W późniejszym okresie życia angażował się w środowisko kombatanckie. W 1978 r. został członkiem Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, a następnie działał w Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych.
Za swoją działalność na rzecz Polski został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Zmarł 4 I 2002 r. w Krakowie.
