W czwartek 14 maja 2026 r. w Krakowie odprowadzono na miejsce wiecznego spoczynku Władysława Tarkowskiego "Wilczura", "Zawiłę", żołnierza Zgrupowania Partyzanckiego "Błyskawica" oraz oddziału "Wiarusy".
Przed rozpoczęciem ceremonii pogrzebowej w kościele Niepokalanego Poczęcia NMP przy ul. Rakowickiej dr Maciej Korkuć, doradca Prezydenta RP Karola Nawrockiego, przekazał na ręce rodziny Władysława Tarkowskiego nadany mu pośmiertnie Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Odczytał również list, który na tę okazję wystosował prezydent.
Po mszy głos zabrał dr hab. Filip Musiał, dyrektor krakowskiego oddziału IPN, podkreślając że Rzeczpospolita żegna zamordowanych przez komunistów bohaterów z honorami, które są należne obrońcom ojczyzny.
Z kościoła kondukt żałobny przeszedł na kwaterę wojenną Żołnierzy Podziemia Niepodległościowego 1939-1963 na cmentarzu Rakowickim, gdzie trumna ze szczątkami "Wilczura" została złożona do grobu, a gen. Ryszard Pietrus, zastępca dowódcy 2 Korpusu Polskiego, wręczył flagę państwową i rogatywkę wojskową bratanicy Władysława Tarkowskiego - Teresie Tarkowskiej-Dudek.
Ceremonię uświetniła Orkiestra Wojskowa z Krakowa, a salwę honorową oddał oddział asystujący z 6. Brygady Powietrznodesantowej.
Okolicznościową wiązankę kwiatów w imieniu MAK złożył Kierownik Działu Przechowywania Zbiorów Marek Bik. Ceremonia żałobna została zorganizowana przez Oddział IPN w Krakowie.
Za IPN:
Władysław Tarkowski ps. "Wilczur" (1925-1948).
Urodził się 16 stycznia 1925 r. w Niegoszowicach (pow. chrzanowski). Po wybuchu wojny zajmował się sortowaniem listów na poczcie w Krakowie. W 1943 r., po śmierci ojca, objął rodzinne gospodarstwo w Niegoszowicach. Jego droga do podziemia niepodległościowego nie była oczywista. Pochodził z powiatu, gdzie ugrupowania komunistyczne miały pewne zaplecze społeczne. Możliwe, że początkowo uwierzył w głoszone przez nie hasła. Najpierw zgłosił się do PPR, a w poszukiwaniu pracy trafił na Pomorze Zachodnie. Tam zadeklarował gotowość współpracy z Urzędem Bezpieczeństwa - we wrześniu 1945 r. został wartownikiem w PUBP Białogard. Jednak w styczniu 1946 r. porzucił służbę i zaczął się ukrywać na Podhalu.
Latem 1946 r., po weryfikacji i okresie próbnym, został przyjęty do oddziałów Zgrupowania Partyzanckiego "Błyskawica" dowodzonego przez Józefa Kurasia "Ognia". Otrzymał ps. "Wilczur". Przydzielony był najpierw do 2. kompanii, a następnie do 1. kompanii operującej w rejonie Krościenka nad Dunajcem. Uczestniczył w różnego rodzaju działaniach zgrupowania, w tym w akcjach zaopatrzeniowych i likwidacyjnych. Po ogłoszeniu przez komunistów tzw. amnestii, ujawnił się w kwietniu 1947 r. w Nowym Targu. Jednak wiosną 1948 r. powrócił do partyzantki niepodległościowej. Dołączył do oddziału partyzanckiego "Wiarusy", działającego w powiatach nowotarskim i limanowskim.
W wyniku zasadzki zorganizowanej przez funkcjonariuszy UB i MO w Ostrowsku koło Nowego Targu, nocą z 11 na 12 czerwca 1948 r. doszło do starcia, w wyniku którego Władysław Tarkowski został siedmiokrotnie postrzelony. Zmarł 12 czerwca 1948 r.
Szczątki Władysława Tarkowskiego zostały odnalezione w czerwcu 2024 r. podczas prac ekshumacyjnych prowadzonych przez Instytut Pamięci Narodowej na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Tekst: Marek Bik
Fot.: Beata Kasperczak, Marek Bik
