Bitwa pod Lenino

Bitwa pod Lenino


12 października 1943 r. miała miejsce bitwa pod Lenino. W krwawej bitwie wzięli udział polscy żołnierze z 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki wchodzącej w skład sowieckiej 33 Armii Frontu Zachodniego.

Po ewakuacji “Armii Andersa” na terenie Związku Sowieckiego pozostało tysiące Polaków. Rozpoczęto ich werbunek do 1 Dywizji Piechoty w miejscowości Sielce na Oką. Do ośriodka w Sielcach przybywali głównie ci Polacy, którzy w latach 1939-1941 byli deportowani z okupowanych przez Sowietów wschodnich województw Rzeczpospolitej, a także zwolnieni z więzień i łagrów. Ludzie ci z różnych przyczyn, przeważnie z powodu przeszkód stawianych im przez sowieckich urzędników i pracodawców nie dotarli do ośrodków formującej się armii Andersa. W szeregach dywizji im. Tadeusza Kościuszki znaleźli się również Polacy zmobilizowani do Armii Czerwonej, którzy po agresji Niemiec na ZSRS zostali skierowani do batalionów budowlanych.

Jednak 1 Dywizja cierpiała na poważne braki kadrowe. Większość polskich oficerów została zamordowana m.in. w Katyniu i Charkowie lub opuściła ZSRS w szeregach armii Andersa. Dlatego do polskiej formacji skierowano sowieckich oficerów. W lipcu 1943 r. zakończono formowanie Dywizji, która liczyła ok. 16 tys. żołnierzy.

W trakcie wycofywania Niemców po bitwie na Łuku Kurskim na ich pozycje skierowano 1 Dywizję. Polacy zaatakowali o godz. 6 rano., jednak bez rezultatu. O godz. 9.20 ponowiono frontalny szturm. Ciężkie walki trwały 2 dni, podczas których Niemcy stracili blisko 1,4 tys. żołnierzy, a ponad 300 dostało się do niewoli. Straty 1. Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki wynosiły 510 zabitych, 1776 rannych, 652 zaginionych ( w większości dostali się do niewoli). Straty te stanowiło około 20 proc. stanu dywizji. Straty te były m.in. wynikiem złego dowodzenia oraz braku wyszkolenia. W okresie PRL bitwa pod Lenino służyła komunistom jako propagandowy mit założycielski tzw. “ludowego” Wojska Polskiego.